نقاش نیستم

اما تمام لحظه‌های بی تو بودن را

درد می‌کشم.

یلدا سلام

پ‌ن 1: زیبا هوای حوصله را نمی‌دانم چگونه است.

ديوار مست و پنجره مست و اتاق مست

اين چندمين شب ست خوابم نبرده است

جای دست های تو را قرص های ژلوفن گرفته است.
این جمله از اینجا است (+)

انگار مازوخیسم پیدا کرده‌ام.

گاهی وقت‌ها کار برایم می‌شود یک جور مسکن.

یک چیزی که خودم را درونش می‌خواهم غرق کنم تا همه چیز را فراموش کنم.

شب ها تا 7 یا 8 شب سر کار می‌مانم. پنج شنبه ها تعطیل هستیم که آن را هم سر کار می‌روم. حتی روز بعد از عاشورا؛ هم رفتم.

شده‌ام مانند معتادی که می‌خواهم خودم را به خلسه ببرم تا رها بشم از هر مشکلی.

 از هر مشکلی. از همه چیزهای دور و اطرافم.

نمی دانم تو کجایی، اما بدان که روزی برایم آرام ترین نقطه زمین بود.

آن‌ها که مرا می‎‌شناسند می‌دانند و آن هم که نمی‌شناسند هم احتمالاً یک روز متوجه می‌شوند که اعتقادهای مذهبی من خیلی زیاد نیست.

اما نمی‌دانم چرا هروقت در مورد کربلا چیزی می‌شنوم، یا به ناخودآگاه به ذهنم می‌رسد، گوشه‌ی چشم‌هایم کمی خیس می‌شود. حالا می‌خواهد در اتبوس BRT باشم یا در دفتر کار یا در هرجای دیگر.

پ‌ن 1: سر حسین به نیزه‌هاست

پ‌ن 2: اللهم الرزقنا شفاعتا حسین یوم الورود

دوست جامعه شناسی داریم که کلی هم منطق بلد است.

گاهی دوست یاریمان می‌کند و در سرمای زمستان تهران، با هم لبو می‌خوریم.

البته تازه دوست مان استاد دانشگاه هم شده است و شیرینی هم نداده است که بماند طلب‌شان

پ‌ن 1: همان لبوی داغ سرمای زمستان را عشق است.

آی گلادیاتورها بپیچید جلوی هم

آی گلادیاتورها فرعیه در برید

آی گلادیاتورها شرعیه در بیارید

آی گلادیاتورها سمیه پخش کنید

آی گلادیاتورها هروئینه تخس کنید

(تقبالله)

(عروسک‌های روی تخت)

(اون میله گنده خیلی باحالا هست)

(به امید آن که روزی سطح علمی دانشجویان به این برسد که بتوانند اینها را مطالعه کنند)

اهدافی که در پشت این وحشیگری بود، حتماً سال‌ها بعد گفته خواهد شد.

البته بتده عکس‌های زیادی از اینترنت با VPNروشن جمع کردم که عکس‌ها بیشتر نشان از بازرسی سفارت داشت.

عکس‌ها از:  1و 2و 3و 4

بعد نوشت: انگلستان 1.000.000 پوند از ایران غرامت خواست.

خبرش را اینجا بخوانید.